Kultura i przyroda ziemi oniksztyńskiej

19 czerw­ca nauc­zy­cie­le i pra­cow­ni­cy Szkoły Pods­ta­wo­wej im. Cze­sła­wa Miłos­za w Pakie­nie uczest­nic­zy­li w wyciecz­ce edu­ka­cyj­nej do Onikszt. Pod­róż ta była oka­zją nie tyl­ko do leps­ze­go poz­na­nia regio­nu Auksz­to­ty, lecz także do pod­su­mo­wa­nia mija­ją­ce­go roku szkol­ne­go, cies­ze­nia się wspól­ny­mi osiąg­ni­ę­cia­mi oraz spę­dze­nia cza­su razem w przy­jaz­nej i nie­for­mal­nej atmos­fer­ze.
Pierws­zym punk­tem prog­ra­mu było Muze­um Konia w Niu­ro­ni­sach – jedy­ne takie muze­um na Litwie. Uczest­ni­cy zapoz­na­li się tam z rolą konia w życiu Litwi­nów, daw­ny­mi rze­mio­sła­mi wiej­ski­mi, tra­dy­cyj­ny­mi pra­ca­mi rol­nic­zy­mi oraz prze­dmio­ta­mi codzien­ne­go użyt­ku. Eks­po­zy­cje muzea­l­ne przy­pom­niały, jak ważne miejs­ce zaj­mo­wał koń w litew­skiej kul­tur­ze i codzien­nym życiu.
W trak­cie wyciecz­ki odwie­dzo­no rów­nież wys­ta­wy twórc­zości zna­ny­ch artys­tów ludo­wy­ch z regio­nu oniksz­tyń­skie­go. W eks­po­zy­cji rzeźb Jur­gi­sa Kazlaus­ka­sa uczest­ni­cy podzi­wia­li drew­nia­ne rzeźby odz­wier­cied­la­ją­ce litew­skie tra­dy­cje ludo­we, wia­rę i życio­wą mąd­ro­ść. Z kolei pra­ce Jona­sa Twar­daus­ka­sa zach­wy­cały pre­cy­zją wyko­na­nia, wyra­zem artys­tycz­nym oraz umie­jęt­nością uka­za­nia związ­ku czło­wie­ka z natu­rą.
Dużym zain­te­re­so­wa­niem cies­zyło się Muze­um Malarst­wa Kamien­ne­go Sta­nisło­wa­sa Pet­rasz­ka­sa.
Artys­ta stwor­zył uni­kal­ną tech­ni­kę malo­wa­nia pyłem kamien­nym, cha­rak­te­rys­tycz­ną wyłącz­nie dla jego twórc­zości. Jego dzieła wyróżnia­ją się ory­gi­nal­nością, har­mo­nią barw oraz nie­pow­tar­zal­nym spojr­ze­niem na rela­cje czło­wie­ka i przy­ro­dy.
Ważnym punk­tem prog­ra­mu była rów­nież wizy­ta w Muze­um Pami­ę­ci Anta­na­sa Bara­naus­ka­sa i Anta­na­sa Wie­nuo­li­sa-Żukaus­ka­sa. Szc­ze­gól­ne wraże­nie wywa­rła chat­ka Anta­na­sa Bara­naus­ka­sa – pierws­ze muze­um memo­rial­ne na Litwie i jeden z naj­ważniejs­zy­ch pom­ni­ków litew­skiej lite­ra­tu­ry, w którym pows­tał słyn­ny poe­mat „Borek oniksz­tyń­s­ki” („Anykš­čių šile­lis”). Rok 2026 zos­tał ogłos­zo­ny rokiem upa­mi­ęt­nie­nia 200. rocz­ni­cy tej chat­ki. Uczest­ni­cy mie­li oka­zję bliżej poz­nać życie i twórc­zość dwóch wybi­tny­ch litew­ski­ch pisar­zy.
Po boga­tym prog­ra­mie edu­ka­cyj­nym uczest­ni­cy zjed­li obiad w gast­ro­bar­ze „Mand­ri puo­dai”, gdzie mog­li odpoc­ząć, podzie­lić się wraże­nia­mi i skoszto­wać smacz­ny­ch potraw.
Dru­ga część dnia była poświ­ę­co­na aktyw­ne­mu wypoc­zyn­ko­wi i poz­na­wa­niu przy­ro­dy. Wie­le pozy­tyw­ny­ch emo­cji dos­tarc­zył tor sanecz­ko­wy na wzgór­zu Kali­ta – jedna z naj­po­pu­lar­niejs­zy­ch atrak­cji Onikszt, poz­wa­la­ją­ca cies­zyć się pręd­kością i pięk­ny­mi wido­ka­mi oko­li­cy.
Nas­tęp­nie odwie­dzo­no legen­dar­ny głaz Pun­tu­kas – dru­gi co do wiel­ko­ści głaz na Litwie, otoc­zo­ny licz­ny­mi legen­da­mi i poda­nia­mi. Na jego powierz­ch­ni wyry­to płas­kor­zeźby lotni­ków Ste­po­na­sa Dariu­sa i Sta­sy­sa Gire­na­sa oraz sło­wa ich testa­men­tu, przy­po­mi­na­ją­ce ważne wydar­ze­nia z his­to­rii Litwy.
Nie­za­pom­nia­ne wraże­nia pozos­ta­wił rów­nież Szlak w Koro­nach Drzew, bie­g­ną­cy ponad wierz­chołka­mi drzew w Regio­nal­nym Par­ku Oniksz­tyń­skim. Około 300-met­ro­wa tra­sa umożli­wiła spojr­ze­nie na las z per­spek­ty­wy lotu pta­ka, a wieża wido­ko­wa odsło­niła prze­pi­ęk­ną pano­ra­mę doli­ny rze­ki Świ­ę­tej (Šven­to­ji). Znaj­du­ją­cy się obok szla­ku wis­zą­cy most stał się dos­ko­nałym miejs­cem do podzi­wia­nia przy­ro­dy oraz uwiecz­nia­nia pięk­ny­ch chwil na foto­gra­fiach. Roz­cią­ga­ją­ce się z nie­go wido­ki po raz kolej­ny przy­pom­niały o niez­wy­kłym pięk­nie i wyjąt­ko­wości tego regio­nu.
Zwieńc­ze­niem wyciecz­ki był spa­cer edu­ka­cyj­ną ścież­ką bosy­ch stóp w Bor­ze Oniksz­tyń­skim. To wyjąt­ko­we miejs­ce, gdzie uczest­ni­cy mog­li boso prze­jść po różny­ch natu­ral­ny­ch nawierz­ch­niach – pias­ku, kamy­kach, kor­ze drzew, szysz­kach i inny­ch ele­men­tach przy­ro­dy. Aktyw­ność ta dos­tarc­zyła wie­lu rados­ny­ch emo­cji i poz­wo­liła na nowo poc­zuć bli­skość natu­ry.
Wyciecz­ka do Onikszt obfi­to­wała w nowe odkry­cia, wie­dzę his­to­rycz­ną i kul­tu­ro­wą, aktyw­ny wypoc­zy­nek oraz ser­decz­ne roz­mo­wy. Po raz kolej­ny przy­pom­niała nam, że wspól­ne doświadc­ze­nia wzmac­nia­ją społecz­ność, a pod­róże edu­ka­cyj­ne ins­pi­ru­ją do nowy­ch działań i pomy­słów.
Ser­decz­nie dzi­ę­ku­ję wszyst­kim uczest­ni­kom wyjaz­du za wspa­niałą atmos­fe­rę, poc­zu­cie wspól­no­ty i pięk­ne wspom­nie­nia, które wspól­nie stworzyliśmy!

Zas­tęp­ca dyrek­to­ra ds. nauc­za­nia,
p.o. dyrek­to­ra
Ire­na Mazajło

Dodaj do zakładek Link.

Możliwość komentowania została wyłączona.